¿cómo escapar si aún miro hacia atrás?

as noites son como unha poesía

contarei esas historias nun mar, pero non neste meu mar
senón noutro diferente
e seremos emigrantes tristes coa nostalxia dos vellos e as ilusión da xuve
que aínda que me cambies a paisaxe eu teño un coazón inamovíbel
que non olvida, que sempre volta.

perdidos atopastes
os meus ollos de bágoas pasadas
e xa non saber por qué choran
sen razón sen motivo

quizáis unha ferida aberta
pode que esta noite tan escura
quizáis as altas horas
sen razón sen motivo

pero tiven razóns e motivos de sobra

nunca caes porque voltamos a erguer todas as mañás
que en realidade son noites
e renacemos na lúa tan alta
que sorrí dende alí arriba
lonxe de nós
pero ti cerca de mín
sen soltar
sen marchar